Jednostronne pogorszenie słuchu, szum odczuwany tylko w jednym uchu, zaburzenia równowagi albo drętwienie części twarzy mogą wymagać dokładnej diagnostyki. Objawy nie zawsze pochodzą bezpośrednio z ucha. Ich przyczyną może być nieprawidłowość dotycząca nerwów przebiegających pomiędzy uchem wewnętrznym a mózgiem.
Jednym z badań umożliwiających ocenę tego obszaru jest rezonans magnetyczny kątów mostowo-móżdżkowych. MRI pozwala zobrazować przewody słuchowe wewnętrzne, nerwy przedsionkowo-ślimakowe, nerwy twarzowe oraz tkanki znajdujące się w sąsiedztwie pnia mózgu i móżdżku.
Badanie może być wykonywane między innymi przy podejrzeniu nerwiaka osłonkowego nerwu przedsionkowego, nazywanego również nerwiakiem nerwu słuchowego. Rezonans może też wykryć oponiaka, torbiel naskórkową, stan zapalny, zmianę naczyniową albo inny proces uciskający nerwy czaszkowe.
Nie każdy szum uszny, zawrót głowy ani niedosłuch oznacza jednak obecność guza. Objawy te występują również w wielu częstszych chorobach ucha. Z tego powodu diagnostyka zazwyczaj rozpoczyna się od konsultacji laryngologicznej i badania słuchu.
Osoby poszukujące badania rezonans kątów mostowo-móżdżkowych Warszawa powinny zwrócić uwagę na dokładny zakres oferowanej procedury. Zwykły rezonans mózgu nie zawsze zawiera cienkie warstwy i specjalistyczne sekwencje potrzebne do oceny bardzo niewielkich nerwów oraz przewodów słuchowych wewnętrznych.
Kąty mostowo-móżdżkowe to niewielkie przestrzenie znajdujące się po obu stronach tylnej części mózgu. Leżą pomiędzy mostem, będącym częścią pnia mózgu, a móżdżkiem.
W ich obrębie przebiegają ważne nerwy czaszkowe. Największe znaczenie w diagnostyce słuchu i równowagi mają:
W sąsiedztwie znajdują się również:
Nerwy VII i VIII biegną wspólnie w kierunku przewodu słuchowego wewnętrznego. Jest to wąski kanał kostny prowadzący do struktur ucha wewnętrznego.
Niewielka zmiana rozwijająca się w tej okolicy może wpływać na słuch, równowagę, ruchy mięśni twarzy albo czucie. Charakter objawów zależy od lokalizacji i wielkości nieprawidłowości.
Rezonans magnetyczny wykorzystuje silne pole magnetyczne, fale radiowe i komputer przetwarzający zebrane sygnały. Badanie nie wykorzystuje promieniowania rentgenowskiego.
Podczas MRI kątów mostowo-móżdżkowych wykonywane są bardzo cienkie warstwy obejmujące:
W protokole mogą znaleźć się sekwencje o wysokiej rozdzielczości, które pokazują nerwy na tle płynu mózgowo-rdzeniowego. W zależności od wskazania obrazy wykonywane są również przed podaniem środka kontrastującego i po jego zastosowaniu.
Dzięki cienkim warstwom możliwe jest wykrywanie zmian znacznie mniejszych niż te, które byłyby widoczne w standardowym, ogólnym badaniu mózgu.
MRI głowy i przewodów słuchowych wewnętrznych jest uznawane za odpowiednią metodę obrazowania między innymi przy nabytym niedosłuchu odbiorczym oraz w określonych przypadkach zawrotów głowy.
Oba badania wykorzystują ten sam typ aparatu, ale nie są identyczne.
Koncentruje się przede wszystkim na:
Obejmuje przede wszystkim:
Podczas zwykłego MRI głowy kąty mostowo-móżdżkowe są widoczne. Badanie może jednak nie zawierać wystarczająco cienkich warstw, aby pewnie wykluczyć bardzo małą zmianę wewnątrz przewodu słuchowego.
Jeżeli lekarz podejrzewa nerwiaka nerwu słuchowego, na skierowaniu powinno znaleźć się wyraźne wskazanie dotyczące kątów mostowo-móżdżkowych lub przewodów słuchowych wewnętrznych.
Rezonans nie mierzy słuchu. Nie określa, jakie dźwięki pacjent słyszy i przy jakim poziomie głośności pojawia się niedosłuch.
Badanie MRI pokazuje natomiast budowę:
Do sprawdzania samej funkcji słuchu służą między innymi:
Rezonans i badania audiologiczne odpowiadają więc na inne pytania. Audiometria pokazuje rodzaj i stopień niedosłuchu, natomiast MRI może pomóc ustalić, czy jego przyczyną jest zmiana dotycząca nerwu albo struktur wewnątrzczaszkowych.
W diagnostyce podejrzenia nerwiaka przedsionkowego istotne są zarówno badanie laryngologiczne i testy słuchu, jak i odpowiednio wykonany rezonans.
Najważniejszymi strukturami są nerw przedsionkowo-ślimakowy i nerw twarzowy.
VIII nerw czaszkowy składa się z dwóch podstawowych części.
Przekazuje informacje o dźwiękach z ucha wewnętrznego do mózgu. Jej uszkodzenie może powodować:
Przekazuje informacje związane z położeniem i ruchem głowy. Bierze udział w utrzymywaniu równowagi oraz stabilizacji wzroku.
Jej zaburzenie może prowadzić do:
Nerwiak przedsionkowy rozwija się zwykle z komórek osłonki części przedsionkowej nerwu VIII. Mimo nazwy „nerwiak nerwu słuchowego” często pierwszym objawem jest jednostronny lub asymetryczny niedosłuch.
VII nerw czaszkowy odpowiada przede wszystkim za ruchy mięśni twarzy.
Uczestniczy również w:
Nerw twarzowy przebiega razem z nerwem przedsionkowo-ślimakowym przez przewód słuchowy wewnętrzny. Następnie biegnie w kanale kostnym w obrębie kości skroniowej.
Zmiany w kącie mostowo-móżdżkowym lub przewodzie słuchowym mogą powodować:
Porażenie twarzy nie zawsze wynika z guza. Jedną z częstszych przyczyn ostrego jednostronnego osłabienia mięśni jest porażenie Bella. Zakres obrazowania zależy wtedy od przebiegu objawów i wyniku badania neurologicznego.
Nerw trójdzielny odpowiada między innymi za czucie twarzy oraz pracę części mięśni uczestniczących w żuciu.
Jego fragment przebiega w sąsiedztwie kąta mostowo-móżdżkowego. Duża zmiana w tym obszarze może powodować:
Drętwienie twarzy u osoby z jednostronnym niedosłuchem może wskazywać na większą zmianę uciskającą kilka nerwów. Nie oznacza jednak automatycznie obecności nerwiaka.
Przy podejrzeniu choroby nerwu trójdzielnego może być potrzebny dodatkowy protokół obejmujący cały jego przebieg.
Badanie może pomóc w rozpoznawaniu:
Nie każda nieprawidłowość wykryta w rezonansie odpowiada za dolegliwości. Drobny kontakt naczynia z nerwem może występować także u osób bez objawów.
Opis powinien zostać porównany z wynikiem audiometrii, badaniem neurologicznym i dokładnym charakterem dolegliwości.
Najczęściej poszukiwaną zmianą w kącie mostowo-móżdżkowym jest nerwiak osłonkowy nerwu przedsionkowego, nazywany również nerwiakiem przedsionkowym albo schwannoma przedsionkowym.
Jest to zwykle łagodny i wolno rosnący guz rozwijający się z komórek Schwanna, które tworzą osłonkę nerwu.
Zmiana najczęściej rozpoczyna wzrost w przewodzie słuchowym wewnętrznym. Z czasem może rozszerzać się do kąta mostowo-móżdżkowego.
Możliwe objawy obejmują:
Przy większym guzie mogą wystąpić również:
Najczęstszymi objawami nerwiaka są jednostronny lub asymetryczny niedosłuch, szum uszny oraz zaburzenia równowagi. MRI ma podstawowe znaczenie dla wczesnego wykrycia guza, określenia jego położenia i wielkości.
Nerwiak przedsionkowy jest najczęściej guzem łagodnym. Oznacza to, że zwykle nie tworzy przerzutów do odległych narządów.
Nie oznacza to jednak, że zawsze jest całkowicie niegroźny. Guz rośnie w ograniczonej przestrzeni czaszki i może stopniowo uciskać:
Sposób leczenia zależy od:
Możliwe postępowanie obejmuje obserwację z kontrolnymi rezonansami, leczenie radiochirurgiczne albo operację.
Samo wykrycie niewielkiego nerwiaka nie oznacza, że konieczne będzie natychmiastowe leczenie zabiegowe.
Oponiak rozwija się z komórek opon otaczających mózg. Może pojawić się również w okolicy kąta mostowo-móżdżkowego.
Objawy mogą przypominać nerwiaka i obejmować:
Rezonans z kontrastem pomaga określić miejsce, z którego wyrasta guz, jego relację do opony, przewodu słuchowego i sąsiednich nerwów.
MRI może sugerować, czy zmiana bardziej odpowiada oponiakowi, czy nerwiakowi. Ostateczna diagnoza może jednak zależeć od pełnego obrazu, kontroli w czasie albo badania histopatologicznego.
Torbiel naskórkowa, nazywana również epidermoidem, jest zmianą rozwojową, która może wystąpić w kącie mostowo-móżdżkowym.
Rośnie zazwyczaj powoli i może otaczać nerwy oraz naczynia.
Objawy zależą od zajętych struktur i mogą obejmować:
W standardowych obrazach zmiana może przypominać płyn mózgowo-rdzeniowy. Szczególne znaczenie mają sekwencje dyfuzyjne, w których torbiel naskórkowa wykazuje charakterystyczne cechy.
Torbiel pajęczynówki jest przestrzenią wypełnioną płynem, położoną w obrębie opon mózgowych.
Może być wykryta przypadkowo i nie powodować żadnych objawów. Większa zmiana może uciskać sąsiednie struktury i prowadzić do:
MRI pozwala ocenić jej rozmiar, lokalizację i wpływ na otoczenie. Nie każda torbiel wymaga leczenia. Decyzja zależy od objawów i zmian obserwowanych podczas kolejnych badań.
Schwannoma nerwu twarzowego jest rzadką zmianą rozwijającą się z osłonki VII nerwu czaszkowego.
Może występować na różnych odcinkach jego przebiegu, również w przewodzie słuchowym wewnętrznym.
Objawy mogą obejmować:
Obraz może czasami przypominać nerwiaka przedsionkowego. Dokładne prześledzenie przebiegu nerwu oraz sposobu szerzenia się zmiany pomaga w różnicowaniu.
MRI może pokazać wzmocnienie kontrastowe lub inne zmiany dotyczące:
Nieprawidłowości mogą występować między innymi w przebiegu:
Sam rezonans nie zawsze pozwala wskazać dokładną przyczynę zapalenia. Potrzebne mogą być badania krwi, płynu mózgowo-rdzeniowego, testy słuchu i konsultacje specjalistyczne.
Drogi słuchowe oraz nerwy mogą być objęte procesem demielinizacyjnym, na przykład w przebiegu stwardnienia rozsianego.
Zmiany w pniu mózgu mogą powodować:
W takiej sytuacji celowane obrazy kątów mostowo-móżdżkowych mogą być częścią pełnego rezonansu mózgu. Konieczne jest zastosowanie protokołu obejmującego także pozostałe obszary ośrodkowego układu nerwowego.
Jednym z najważniejszych wskazań do MRI jest odbiorczy niedosłuch różniący się pomiędzy prawym i lewym uchem.
Niedosłuch odbiorczy powstaje, gdy problem dotyczy:
Może prowadzić do:
Nie każda różnica w słuchu oznacza obecność guza. Najczęstszymi przyczynami niedosłuchu są inne choroby ucha, starzenie się narządu słuchu i ekspozycja na hałas.
MRI jest wykonywane po to, aby wykluczyć rzadsze przyczyny położone za ślimakiem, określane jako zmiany pozaślimakowe lub retrokochlearne.
Przy nabytym niedosłuchu odbiorczym MRI głowy i przewodów słuchowych wewnętrznych, zarówno bez kontrastu, jak i bez kontrastu oraz z kontrastem, jest uznawane za odpowiednią metodę początkowego obrazowania.
Nagły niedosłuch odbiorczy oznacza szybkie pogorszenie słuchu, szybkie pogorszenie słuchu, najczęściej w jednym uchu. Może rozwinąć się w ciągu kilku godzin albo dni.
Pacjent może zauważyć:
Taka sytuacja wymaga pilnej konsultacji laryngologicznej. Skuteczność leczenia może zależeć od czasu jego rozpoczęcia.
Nie należy czekać na planowy rezonans przed zgłoszeniem się do lekarza. MRI może zostać wykonane jako element dalszej diagnostyki w celu wykluczenia zmiany nerwu lub kąta mostowo-móżdżkowego, ale nie powinno opóźniać leczenia ostrego niedosłuchu.
Szum uszny oznacza odczuwanie dźwięku bez odpowiadającego mu zewnętrznego źródła.
Może mieć postać:
Szum występujący w obu uszach jest częsty i zwykle nie jest spowodowany guzem kąta mostowo-móżdżkowego.
Większej uwagi może wymagać:
Przy jednostronnym niepulsującym szumie MRI głowy i przewodów słuchowych wewnętrznych bez kontrastu i z kontrastem jest zazwyczaj odpom. citeturn361247search30
Szum pulsujący jest odczuwany rytmicznie, często zgodnie z pracą serca.
Może być związany z przepływem krwi w naczyniach. Jego diagnostyka różni się od postępowania przy zwykłym, jednostronnym pisku.
W zależności od objawów lekarz może zlecić:
Sam standardowy rezonans kątów mostowo-móżdżkowych może nie być wystarczający do oceny wszystkich przyczyn pulsowania.
Podczas rejestracji trzeba wyraźnie zaznaczyć, że szum ma charakter pulsujący.
Zawroty głowy mogą mieć wiele przyczyn. Najczęściej wynikają z problemów obwodowej części układu równowagi, na przykład ucha wewnętrznego.
Możliwe przyczyny obejmują:
Nie każdy pacjent z zawrotami wymaga rezonansu.
MRI może być rozważone, gdy objawom towarzyszą:
Przy epizodycznych zawrotach o podejrzewanej przyczynie obwodowej MRI głowy i przewodów słuchowych wewnętrznych może być jań.
Nagłe zawroty z niedowładem, zaburzeniami mowy, podwójnym widzeniem albo problemem z chodzeniem wymagają pilnej pomocy medycznej ze względu na możliwość udaru.
Objawy dotyczące twarzy mogą pojawić się, gdy zmiana uciska nerw trójdzielny albo twarzowy.
Niepokojące mogą być:
Objawy te mogą mieć wiele innych przyczyn, w tym zapalnych, naczyniowych i neurologicznych.
Zakres badania powinien obejmować cały podejrzewany przebieg nerwu. Czasami samo MRI kątów mostowo-móżdżkowych nie wystarcza i potrzebne jest rozszerzone obrazowanie mózgu, twarzoczaszki albo szyi.
MRI z kontrastem jest ważną metodą oceny zapalenia, guzów osłonek nerwów i innych7search4turn361247search41
Skurcz połowiczy twarzy polega na mimowolnych ruchach mięśni po jednej stronie.
Często rozpoczyna się w okolicy oka, a następnie może obejmować policzek i usta.
Jedną z możliwych przyczyn jest konflikt naczyniowo-nerwowy, czyli kontakt lub ucisk nerwu twarzowego przez naczynie w pobliżu pnia mózgu.
Rezonans o wysokiej rozdzielczości i angiografia MR mogą pomóc ocenić relację nerwu do sąsiednich naczyń.
Sam kontakt naczynia z nerwem nie zawsze oznacza przyczynę objawów. Podobne relacje mogą występować również u osób zdrowych.
Choroba Ménière’a jest schorzeniem ucha wewnętrznego, które może powodować:
Rozpoznanie opiera się przede wszystkim na objawach oraz badaniach laryngologicznych i audiologicznych.
Standardowy rezonans kątów mostowo-móżdżkowych nie służy do prostego potwierdzania choroby Ménière’a. Może być wykonany, aby wykluczyć inne przyczyny podobnych objawów, zwłaszcza nerwiaka przedsionkowego.
W wybranych ośrodkach stosuje się specjalistyczne protokoły MRI ucha wewnętrznego, ale nie są one tym samym co standardowe badanie kątów mostowo-móżdżkowych.
Badanie bez dożylnego środka kontrastującego może obejmować cienkowarstwowe sekwencje o wysokiej rozdzielczości.
Pozwalają one ocenić:
Nowoczesne sekwencje bez kontrastu mogą wykryć wiele zmian w przewodach słuchowych. Nie zawsze są jednak wystarczające w przypadku bardzo małych guzów, stanów zapalnych lub niejednoznacznego obrazu.
ACR uznaje badanie bez kontrastu za odpowiednie między innymi przy nabytym niedosłuchu odbiorczym. Dobór protokołu zależy jednak od pytania klnieta
W wielu przypadkach badanie wykonuje się przed podaniem kontrastu i po jego zastosowaniu.
Preparat zawierający gadolin podawany jest do żyły przez wenflon.
Kontrast pomaga:
Nerwiaki przedsionkowe zwykle wyraźnie wzmacniają się po podaniu kontrastu. Kontrast jest również przydatny w różnicowaniu innych zmian kąta mostowo-móżdżkowego.
Nie każdy pacjent musi otrzymać preparat. O zakresie decyduje lekarz kierujący lub radiolog.
Pracownia może wymagać aktualnego wyniku kreatyniny albo eGFR, jeżeli planowane jest zastosowanie środka kontrastującego.
Wynik służy do oceny funkcji nerek.
Szczególne znaczenie ma to u osób:
Dokładny termin ważności wyniku należy sprawdzić w wybranej placówce.
Kontrast stosowany podczas MRI najczęściej zawiera gadolin, a nie jod. Wcześniejszą reakcję na jakikolwiek preparat kontrastowy trzeba jednak zgłosić personelowi.
Rezonans kątów mostowo-móżdżkowych bez kontrastu zazwyczaj nie wymaga szczególnego przygotowania.
Jeżeli placówka nie zaleci inaczej, pacjent może zwykle:
Przed badaniem z kontrastem część pracowni może zalecić pozostawanie bez jedzenia przez kilka godzin.
Na badanie warto zabrać:
Wcześniejsze obrazy są szczególnie istotne podczas kontroli nerwiaka. Radiolog może wtedy porównać jego wymiary i ocenić tempo wzrostu.
Po przyjściu do pracowni pacjent wypełnia ankietę bezpieczeństwa.
Pytania dotyczą między innymi:
Przed wejściem do pomieszczenia z aparatem należy pozostawić:
Pacjent kładzie się na plecach. Głowa zostaje umieszczona w cewce i stabilizowana miękkimi podkładkami.
Stół przesuwa się do tunelu aparatu. Podczas wykonywania obrazów słychać głośne, rytmiczne dźwięki. Pacjent otrzymuje słuchawki lub zatyczki do uszu.
Technik przez cały czas obserwuje badaną osobę i może się z nią komunikować. Pacjent otrzymuje również urządzenie umożliwiające wezwanie personelu.
Nerwy w przewodach słuchowych wewnętrznych są bardzo małe. Nawet niewielki ruch może spowodować rozmycie obrazów.
Poruszenie może utrudnić:
Przed rozpoczęciem warto zgłosić:
Personel może zastosować dodatkowe poduszki i ustabilizować głowę w bardziej komfortowej pozycji.
Czas zależy od zastosowanego protokołu.
Celowane MRI kątów mostowo-móżdżkowych może trwać około 25–45 minut. Badanie może być dłuższe, jeżeli obejmuje:
Czas może się również wydłużyć, gdy pacjent poruszy głową i część obrazów trzeba powtórzyć.
Do samego skanowania należy doliczyć rejestrację, ankietę bezpieczeństwa i ewentualne założenie wenflonu.
Samo działanie pola magnetycznego nie powoduje bólu.
Dyskomfort może wynikać z:
Jeżeli pacjent źle się poczuje, może skontaktować się z personelem za pomocą urządzenia alarmowego.
Zewnętrzny aparat słuchowy należy zdjąć przed wejściem do pomieszczenia z rezonansem.
Silne pole magnetyczne może uszkodzić urządzenie. Aparat pozostawia się w bezpiecznym miejscu wskazanym przez personel.
Pacjent powinien zabrać etui, aby zabezpieczyć sprzęt.
Implant ślimakowy wymaga szczególnej kontroli przed badaniem.
Niektóre modele:
Nie wystarczy informacja, że implant jest „nowy” albo „zgodny z rezonansem”. Konieczne jest ustalenie:
Implant może być bezpieczny, ale powodować zakłócenia zasłaniające badaną okolicę. Ma to szczególne znaczenie, gdy celem MRI jest ocena kąta mostowo-móżdżkowego po tej samej stronie.
Informacje o implantach ślimakowych, aparatach słuchowych i innych urządzeniach należy przekazać pracowni
Pacjent powinien zgłosić również:
Część protezek jest bezpieczna, ale trzeba sprawdzić ich model. Niektóre elementy mogą również powodować artefakty utrudniające interpretację obrazów.
Najlepiej dostarczyć kartę implantu albo dokumentację operacji.
Aparat ortodontyczny i implanty zębowe najczęściej nie wykluczają MRI. Mogą jednak powodować zakłócenia obrazów, szczególnie w pobliżu podstawy czaszki i kości skroniowych.
Należy poinformować pracownię o:
Ruchome elementy należy zdjąć. W przypadku stałego aparatu pracownia oceni, czy badanie ma szansę dostarczyć diagnostycznych obrazów.
Podczas badania głowa znajduje się w cewce wewnątrz tunelu aparatu.
Osoba z klaustrofobią powinna zgłosić problem podczas umawiania wizyty.
Pomocne mogą być:
Po przyjęciu środka uspokajającego nie wolno prowadzić samochodu. Konieczne jest zorganizowanie osoby, która odbierze pacjenta.
MRI nie wykorzystuje promieniowania rentgenowskiego. Pacjentka musi jednak poinformować personel o ciąży albo możliwości ciąży.
Badanie może zostać wykonane, gdy istnieją uzasadnione wskazania medyczne.
Szczególnej oceny wymaga podanie środka kontrastującego. Gadolin stosuje się w ciąży wyłącznie w sytuacjach, w których uzyskanie potrzebnych informacji bez kontrastu nie jest możliwe, a korzyść diagnostyczna uzasadnia jego zastosowanie.
Opis przygotowuje lekarz radiolog, często zajmujący się neuroradiologią.
Wynik może zawierać ocenę:
W opisie mogą pojawić się określenia:
Określenie „zmiana podejrzana” nie oznacza automatycznie ostatecznej diagnozy. Czasami potrzebna jest kontrola, porównanie z wcześniejszym badaniem albo konsultacja neurochirurgiczna.
Wynik należy omówić z laryngologiem, neurootologiem lub neurochirurgiem.
Lekarz ocenia między innymi:
Możliwe postępowanie obejmuje:
Małe guzy mogą być przez pewien czas jedynie obserwowane. Decyzja nie zależy wyłącznie od jednego wymiaru podanego w opisie.
Badanie może być wykonywane po leczeniu nerwiaka lub innej zmiany kąta mostowo-móżdżkowego.
Celem może być:
Zmiany po leczeniu mogą wzmacniać się po kontraście i początkowo wyglądać niejednoznacznie. Duże znaczenie ma porównanie kolejnych badań.
Na wizytę należy zabrać wcześniejsze obrazy, a nie wyłącznie opis.
Nie. MRI wyklucza przede wszystkim wiele zmian strukturalnych nerwów i okolicy mózgu.
Prawidłowy wynik nie wyklucza między innymi:
Dlatego dalsza opieka laryngologiczna i audiologiczna może być potrzebna również po prawidłowym MRI.
Nie należy czekać na planowy rezonans, jeżeli występuje:
Nagły niedosłuch wymaga pilnej konsultacji laryngologicznej, a objawy udaru – natychmiastowej pomocy ratunkowej.
Planowe MRI służy pogłębionej diagnostyce, ale nie zastępuje szybkiego postępowania w stanach nagłych.
Badanie można wykonać prywatnie albo w pracowni posiadającej umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia.
Na rezonans finansowany przez NFZ wymagane jest skierowanie wystawione przez uprawnionego lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, między innymi w ramach ambulatoryjnej
Prywatny rezonans kątów mostowo-móżdżkowych w Warszawie może być dostępny w krótszym terminie. Zasady dotyczące skierowania zależą od placówki, jednak dokument od lekarza pomaga prawidłowo dobrać zakres.
Cena może zależeć od tego, czy badanie obejmuje:
Podczas rejestracji należy dokładnie przeczytać nazwę oferowanej procedury.
Przed zapisaniem się warto zapytać:
Duże znaczenie ma doświadczenie osoby opisującej badania neuroradiologiczne. Bardzo małe zmiany mogą wymagać dokładnej oceny cienkich warstw oraz porównania obrazów przed kontrastem i po jego podaniu.
Na skierowaniu warto podać konkretne wskazanie, na przykład:
Badanie pokazuje przewody słuchowe wewnętrzne, nerwy słuchu i równowagi, nerwy twarzowe, sąsiednie części pnia mózgu, móżdżku oraz pozostałe tkanki kąta mostowo-móżdżkowego.
Nie mierzy słuchu. Do tego służy między innymi audiometria. MRI może natomiast wykryć zmianę nerwu lub mózgu odpowiedzialną za niedosłuch.
Tak. Jest to jedno z najważniejszych badań stosowanych przy podejrzeniu nerwiaka przedsionkowego.
Najczęściej jest guzem łagodnym i wolno rosnącym. Może jednak uciskać ważne nerwy i struktury mózgu.
Nie. Istnieje wiele częstszych przyczyn szumów. Jednostronny szum, szczególnie połączony z asymetrią słuchu, może być wskazaniem do dokładniejszej diagnostyki.
Nie. Większość zawrotów ma inne przyczyny. MRI rozważa się między innymi przy objawach nietypowych, niedosłuchu jednostronnym albo nieprawidłowym badaniu neurologicznym.
Nie zawsze. Badanie bez kontrastu może być wystarczające w części wskazań. Kontrast jest szczególnie przydatny przy podejrzeniu małego guza, zapalenia albo zmian po leczeniu.
Nie. Standardowy kontrast do MRI najczęściej zawiera związek gadolinu.
Pracownia może wymagać kreatyniny lub eGFR przed podaniem kontrastu.
Przy badaniu bez kontrastu zazwyczaj nie. Przed MRI z kontrastem należy sprawdzić zalecenia konkretnej placówki.
Tak. Zewnętrzny aparat słuchowy należy pozostawić poza pomieszczeniem z rezonansem.
Zależy to od dokładnego modelu. Konieczna jest karta implantu i wcześniejsza kwalifikacja przez pracownię.
Może powodować zakłócenia obrazu w okolicy podstawy czaszki. Należy zgłosić go przed wizytą.
Nie. Dyskomfort może wynikać z hałasu, leżenia nieruchomo, wkłucia albo klaustrofobii.
Najczęściej około 25–45 minut. Pełne MRI mózgu z kontrastem i dodatkowymi sekwencjami może trwać dłużej.
Obrazy powstają podczas badania, ale wymagają analizy radiologa. Termin przygotowania opisu zależy od placówki.
Po standardowym badaniu można zazwyczaj prowadzić. Nie należy prowadzić po przyjęciu leku uspokajającego.
Rezonans magnetyczny kątów mostowo-móżdżkowych jest celowanym badaniem pozwalającym dokładnie ocenić struktury łączące ucho wewnętrzne z mózgiem.
W zakresie znajdują się przede wszystkim:
Badanie może być zlecane przy jednostronnym albo asymetrycznym niedosłuchu, szumie odczuwanym tylko w jednym uchu, niektórych zaburzeniach równowagi, drętwieniu twarzy oraz podejrzeniu guza nerwu.
MRI może pomóc wykryć nerwiaka przedsionkowego, oponiaka, torbiel naskórkową, nerwiaka nerwu twarzowego i inne zmiany uciskające nerwy czaszkowe.
Rezonans nie jest jednak badaniem mierzącym słuch. Nie zastępuje audiometrii, konsultacji laryngologicznej ani testów układu równowagi. Największą wartość ma wtedy, gdy zostanie wykonany razem z pełną oceną kliniczną.
Osoby zainteresowane badaniem rezonans kątów mostowo-móżdżkowych Warszawa powinny upewnić się, że wybrany protokół obejmuje oba przewody słuchowe wewnętrzne i cienkowarstwową ocenę nerwów VII oraz VIII. Zwykły rezonans mózgu może nie być wystarczający.
Przed badaniem należy zgłosić aparat słuchowy, implant ślimakowy, aparat ortodontyczny i wszystkie pozostałe implanty. Warto zabrać wynik audiometrii, wcześniejsze obrazy i dokumentację laryngologiczną.
Nagła utrata słuchu, ostre osłabienie twarzy albo zawroty połączone z niedowładem i zaburzeniami mowy wymagają pilnej pomocy medycznej. Nie należy w takiej sytuacji czekać na termin planowego MRI.
Informacja: Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje konsultacji lekarskiej. O potrzebie wykonania rezonansu, zakresie badania oraz zastosowaniu środka kontrastującego powinien zdecydować lekarz na podstawie objawów i wyników wcześniejszej diagnostyki.
