Ból brzucha, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych albo zmiana wykryta podczas USG mogą wymagać pogłębienia diagnostyki. Jednym z badań pozwalających szczegółowo ocenić narządy wewnętrzne jest rezonans magnetyczny jamy brzusznej.
MRI może dostarczyć dokładnych obrazów między innymi wątroby, dróg żółciowych, trzustki, śledziony, nerek i nadnerczy. W zależności od zastosowanego protokołu możliwa jest również ocena naczyń krwionośnych, węzłów chłonnych, wybranych fragmentów przewodu pokarmowego oraz tkanek otaczających poszczególne narządy.
Badanie nie wykorzystuje promieniowania rentgenowskiego. Obrazy powstają dzięki działaniu pola magnetycznego i fal radiowych. Rezonans może być wykonany bez środka kontrastującego albo po jego dożylnym podaniu, jeżeli dokładniejsza charakterystyka wykrytej zmiany jest potrzebna.
Osoby poszukujące badania rezonans jamy brzusznej Warszawa powinny zwrócić uwagę nie tylko na dostępny termin i cenę. Ważny jest również zakres badania, zastosowany protokół, możliwość podania kontrastu oraz doświadczenie pracowni w diagnostyce określonego narządu.
Rezonans całej jamy brzusznej, rezonans wątroby, badanie dróg żółciowych MRCP i rezonans jelita cienkiego nie są bowiem dokładnie tym samym badaniem. Każde z nich może wymagać innego przygotowania i zastosowania odmiennych sekwencji obrazowania.
Rezonans magnetyczny, określany skrótami MRI lub MR, jest nieinwazyjnym badaniem diagnostycznym. Do uzyskiwania obrazów wnętrza organizmu wykorzystuje silne pole magnetyczne, fale radiowe oraz komputer przetwarzający zebrane informacje.
W przeciwieństwie do tomografii komputerowej i standardowego RTG rezonans nie wykorzystuje promieniowania jonizującego. Może zatem stanowić wartościową metodę obrazowania narządów jamy brzusznej, szczególnie wtedy, gdy potrzebna jest dokładna ocena tkanek miękkich.
Podczas badania pacjent leży na ruchomym stole aparatu. Na okolicy brzucha umieszczana jest specjalna cewka odbierająca sygnały potrzebne do stworzenia obrazów. Stół przesuwa się do wnętrza tunelu urządzenia, a aparat wykonuje kolejne serie zdjęć.
Poszczególne sekwencje mogą przedstawiać narządy w różnych płaszczyznach i uwidaczniać odmienne właściwości tkanek. Radiolog może dzięki temu ocenić między innymi budowę narządów, obecność zmian ogniskowych, zawartość płynu, stan przewodów żółciowych oraz sposób wzmocnienia tkanek po podaniu kontrastu.
Podczas części sekwencji pacjent proszony jest o wstrzymanie oddechu na kilka lub kilkanaście sekund. Ograniczenie ruchu przepony i narządów brzucha pozwala uzyskać wyraźniejsze obrazy.
Dokładny zakres zależy od skierowania oraz protokołu zastosowanego przez pracownię. Standardowe MRI jamy brzusznej może obejmować narządy znajdujące się od okolicy przepony do dolnych części nerek.
Najczęściej oceniane są:
Nie oznacza to jednak, że podczas każdego badania wszystkie wymienione struktury zostaną ocenione z identyczną dokładnością. Protokół ukierunkowany na wątrobę różni się od badania trzustki, nadnerczy albo dróg żółciowych.
Jeżeli lekarz podejrzewa konkretną chorobę, informacja ta powinna znaleźć się na skierowaniu. Pozwala to radiologowi dobrać sekwencje najlepiej odpowiadające na postawione pytanie diagnostyczne.
Jama brzuszna i miednica są sąsiadującymi, ale odrębnymi obszarami diagnostycznymi.
Standardowe MRI jamy brzusznej nie musi obejmować:
Jeżeli konieczna jest również ich ocena, lekarz może zlecić rezonans jamy brzusznej i miednicy albo osobne MRI miednicy. Badanie rozszerzone na dwa obszary trwa dłużej i może być inaczej wyceniane.
Podczas rejestracji należy więc upewnić się, czy skierowanie dotyczy wyłącznie jamy brzusznej, czy także miednicy. Nie należy zakładać, że pod nazwą „rezonans brzucha” automatycznie kryje się pełna ocena wszystkich narządów znajdujących się poniżej przepony.
Wątroba jest jednym z najczęściej ocenianych narządów podczas MRI jamy brzusznej. Rezonans może zostać zlecony po wykryciu zmiany w USG lub tomografii, przy nieprawidłowych wynikach prób wątrobowych albo w celu kontroli wcześniej rozpoznanej choroby.
Badanie może pomóc w ocenie:
MRI z kontrastem jest często wykorzystywane do dokładniejszego charakteryzowania zmian wątrobowych, które wcześniej zostały uznane za niejednoznaczne w USG lub tomografii. Ocenia się między innymi sposób, w jaki zmiana wzmacnia się w kolejnych fazach po podaniu środka kontrastującego.
Samo wykrycie zmiany nie oznacza nowotworu złośliwego. W wątrobie często występują łagodne torbiele i naczyniaki. Zadaniem rezonansu może być właśnie odróżnienie typowej zmiany łagodnej od nieprawidłowości wymagającej dalszej diagnostyki.
Rezonans może umożliwić ocenę ilości tłuszczu zgromadzonego w wątrobie. Specjalne techniki pozwalają oszacować stopień stłuszczenia dokładniej niż standardowa ocena wizualna.
Badanie może być przydatne w przypadkach, w których konieczne jest:
MRI nie zastępuje jednak badań krwi, konsultacji hepatologicznej ani oceny czynników metabolicznych. Wynik obrazowania powinien być interpretowany razem z poziomem enzymów wątrobowych, masą ciała, stosowanymi lekami oraz pozostałymi informacjami klinicznymi.
Drogi żółciowe można oceniać w ramach standardowego rezonansu jamy brzusznej albo za pomocą specjalnego badania MRCP.
MRCP, czyli cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, jest techniką przedstawiającą płyn znajdujący się w przewodach żółciowych i przewodzie trzustkowym. Zazwyczaj nie wymaga wprowadzania endoskopu do przewodu pokarmowego.
Badanie może uwidocznić:
MRCP może zostać zalecone między innymi przy żółtaczce, podejrzeniu kamicy przewodowej, nawracających bólach w prawym podżebrzu albo nieprawidłowych wynikach badań dotyczących wątroby i dróg żółciowych.
Nie każdy kamień w pęcherzyku żółciowym wymaga rezonansu. Podstawowym badaniem przy podejrzeniu kamicy pęcherzyka jest najczęściej USG. MRI lub MRCP może być potrzebne, gdy problem dotyczy przewodów albo wynik wcześniejszego badania pozostaje niejednoznaczny.
Trzustka jest narządem położonym głęboko w jamie brzusznej. Jej dokładna ocena w USG może być utrudniona między innymi przez gazy znajdujące się w jelitach.
MRI może dostarczyć szczegółowych informacji o:
Przy diagnostyce przewlekłego zapalenia trzustki oraz jego powikłań odpowiednio dobrane MRI z MRCP może być jednym z właściwych badań obrazowych.
W trzustce mogą występować zmiany torbielowate wykrywane przypadkowo. Rezonans może pomóc ocenić ich budowę, wielkość, połączenie z przewodem trzustkowym i obecność niepokojących cech.
Nie każdy ból nadbrzusza wymaga rezonansu trzustki. Ostre zapalenie trzustki rozpoznaje się na podstawie objawów, badań laboratoryjnych i odpowiednio dobranego obrazowania. MRI może być stosowane w określonych sytuacjach, szczególnie przy nietypowym przebiegu lub podejrzeniu powikłań.
MRI jamy brzusznej może objąć obie nerki, ich miąższ, układ kielichowo-miedniczkowy oraz otaczające tkanki. W zależności od protokołu możliwa jest także ocena naczyń nerkowych i wydalania środka kontrastującego.
Badanie może pomóc w rozpoznawaniu i kontrolowaniu:
Rezonans może być szczególnie przydatny, kiedy zmiana wykryta w USG lub tomografii nie została jednoznacznie zakwalifikowana. Umożliwia ocenę zawartości zmiany i sposobu jej wzmocnienia po kontraście.
W diagnostyce kamicy nerkowej pierwszym wyborem częściej jest jednak USG lub tomografia komputerowa. MRI nie przedstawia wszystkich złogów tak dobrze jak tomografia.
Zakres badania powinien więc zależeć od podejrzewanej przyczyny dolegliwości, a nie wyłącznie od lokalizacji bólu.
Nadnercza to niewielkie gruczoły znajdujące się nad górnymi częściami nerek. Zmiany w ich obrębie często wykrywane są przypadkowo podczas USG lub tomografii wykonywanej z innego powodu.
MRI może pomóc w ocenie:
Specjalne sekwencje rezonansu mogą pomóc określić, czy zmiana ma cechy typowego łagodnego gruczolaka. Nie każda zmiana nadnercza wymaga leczenia, ale niektóre nieprawidłowości wymagają konsultacji endokrynologicznej i sprawdzenia, czy produkują nadmierną ilość hormonów.
Wynik MRI nie zastępuje badań hormonalnych. Obrazowanie i diagnostyka laboratoryjna odpowiadają na inne pytania i często powinny być analizowane łącznie.
Śledziona jest dobrze widoczna podczas MRI jamy brzusznej. Radiolog może ocenić jej wielkość, położenie, strukturę i obecność zmian ogniskowych.
Rezonans może uwidocznić między innymi:
Powiększenie narządu nie jest osobną chorobą. Może towarzyszyć między innymi infekcjom, chorobom wątroby, zaburzeniom krwi i innym procesom ogólnoustrojowym.
Dlatego opis powiększonej śledziony powinien zostać oceniony w zestawieniu z morfologią krwi, objawami i pozostałymi wynikami.
Żołądek oraz fragmenty jelit znajdują się w polu badania, ale standardowe MRI jamy brzusznej nie zawsze pozwala na ich pełną ocenę.
Przewód pokarmowy stale się porusza, a znajdujące się w nim powietrze i treść mogą utrudniać obrazowanie. Dokładna ocena jelit wymaga niekiedy zastosowania specjalnego protokołu, odpowiedniego przygotowania oraz wypicia płynu wypełniającego ich światło.
Rezonans jelita cienkiego, nazywany enterografią MR, może być stosowany między innymi do oceny:
Standardowy rezonans jamy brzusznej nie zastępuje gastroskopii ani kolonoskopii. Badania endoskopowe pozwalają bezpośrednio obejrzeć błonę śluzową i pobrać materiał do badania histopatologicznego.
Jeżeli celem diagnostyki jest ocena jelita, na skierowaniu powinno znaleźć się konkretne podejrzenie. Pracownia może wtedy zaplanować enterografię zamiast ogólnego MRI brzucha.
Podczas rezonansu można ocenić węzły chłonne znajdujące się w jamie brzusznej i przestrzeni zaotrzewnowej.
Radiolog analizuje między innymi ich:
Powiększenie węzła nie zawsze oznacza chorobę nowotworową. Może być związane z infekcją, stanem zapalnym albo innymi przyczynami.
Z drugiej strony prawidłowa wielkość nie wyklucza wszystkich nieprawidłowości. Ocena węzłów jest jednym z elementów całego badania i powinna być interpretowana w kontekście choroby podstawowej.
MRI może przedstawiać duże naczynia jamy brzusznej, w tym:
W przypadku potrzeby dokładnej oceny naczyń wykonuje się angiografię rezonansu magnetycznego, czyli angio-MR. Badanie może wymagać specjalnego protokołu i podania kontrastu.
Angio-MR może być wykorzystywane do oceny zwężeń, tętniaków, zakrzepów, zaburzeń przepływu oraz przebiegu naczyń przed planowanym zabiegiem.
Nie każdy standardowy rezonans jamy brzusznej zapewnia pełnowartościową angiografię. Jeżeli głównym problemem są naczynia, należy zaznaczyć to podczas rejestracji i na skierowaniu.
Zakres możliwych do wykrycia nieprawidłowości jest szeroki. Badanie może pokazać między innymi:
Rezonans może pomóc w odróżnieniu zmian łagodnych od tych, które wymagają dalszej diagnostyki. Nie zawsze pozwala jednak na ostateczne rozpoznanie.
W niektórych przypadkach potrzebne są dodatkowe badania, na przykład:
Wynik MRI powinien być zawsze interpretowany w odniesieniu do objawów i celu, dla którego wykonano badanie.
MRI może być zalecane, jeżeli wcześniejsze badania nie wyjaśniły przyczyny dolegliwości albo wykazały zmianę wymagającą dokładniejszej oceny.
Wskazaniem może być między innymi:
Rezonans nie jest jednak uniwersalnym badaniem pierwszego wyboru przy każdym bólu brzucha. W wielu sytuacjach diagnostyka rozpoczyna się od USG, badań laboratoryjnych albo tomografii.
Dobór właściwej metody powinien zależeć od charakteru objawów, ich nasilenia, wieku pacjenta oraz podejrzewanej choroby.
Nie. Ból brzucha może mieć wiele przyczyn, a MRI nie jest najlepszym badaniem w każdej sytuacji.
Przy nagłym, silnym bólu konieczna może być szybka ocena lekarska i wykonanie badań dostępnych w trybie pilnym. Zależnie od objawów mogą to być USG, tomografia komputerowa, badania krwi albo inne procedury.
Pilnej pomocy wymagają między innymi:
W takich sytuacjach nie należy samodzielnie rezerwować planowego rezonansu i czekać na termin. Pierwszym krokiem powinna być pilna konsultacja medyczna.
USG jest często pierwszym badaniem wykonywanym przy dolegliwościach ze strony jamy brzusznej.
Pozwala ocenić między innymi:
Zaletami USG są duża dostępność, krótki czas badania i możliwość obserwowania narządów w czasie rzeczywistym. Badanie może być jednak utrudnione przez gazy jelitowe, otyłość albo głębokie położenie ocenianej struktury.
MRI pozwala często dokładniej scharakteryzować zmianę, którą wykryto wcześniej w USG. Zapewnia też bardziej szczegółową ocenę dróg żółciowych, trzustki, szpiku i głęboko położonych tkanek.
Nie oznacza to, że rezonans zawsze jest lepszy. USG i MRI pełnią odmienne funkcje i mogą się wzajemnie uzupełniać.
Tomografia komputerowa jest szybkim badaniem, które bardzo dobrze obrazuje całą jamę brzuszną. Często stosuje się ją w diagnostyce nagłego bólu, urazów, niedrożności, krwawienia i ostrych stanów wymagających szybkiej decyzji.
MRI trwa dłużej, ale może dokładniej różnicować niektóre rodzaje tkanek oraz charakteryzować zmiany w wątrobie, trzustce, nerkach i nadnerczach. Może być także szczególnie przydatne w ocenie dróg żółciowych.
Najważniejszą różnicą jest brak promieniowania jonizującego w rezonansie. Tomografia wykorzystuje promieniowanie rentgenowskie.
Wybór badania nie powinien opierać się wyłącznie na chęci uniknięcia promieniowania. W niektórych ostrych sytuacjach tomografia może szybciej i skuteczniej odpowiedzieć na najważniejsze pytanie kliniczne.
Niektóre badania mogą zostać wykonane bez dożylnego środka kontrastującego. Dotyczy to między innymi określonych protokołów MRCP oraz sytuacji, w których podanie kontrastu nie jest potrzebne albo nie jest możliwe.
MRI bez kontrastu może dostarczyć informacji o:
Brak kontrastu może jednak ograniczyć możliwość dokładnej charakterystyki zmian ogniskowych. Szczególnie w diagnostyce guzów ważna bywa obserwacja sposobu wzmocnienia tkanek po podaniu preparatu.
O tym, czy kontrast jest potrzebny, powinien zdecydować lekarz lub radiolog na podstawie wskazania.
W badaniach MRI stosuje się środki kontrastujące najczęściej zawierające gadolin. Preparat podawany jest dożylnie przez wenflon.
Kontrast może pomóc:
Decyzję o podaniu kontrastu podejmuje personel medyczny. Preparat nie jest potrzebny podczas każdego rezonansu, ale może znacząco zwiększyć wartość określonych badań.
Przed badaniem pacjent powinien poinformować o chorobach nerek, przebytych reakcjach na kontrast, ciąży oraz innych ważnych problemach zdrowotnych.
Pracownia może wymagać aktualnego wyniku kreatyniny lub eGFR. Pozwala on ocenić funkcję nerek przed podaniem preparatu.
Standardowe środki kontrastujące stosowane w rezonansie są inne niż preparaty jodowe wykorzystywane w tomografii komputerowej. Najczęściej zawierają związki gadolinu.
Informacja o wcześniejszej reakcji na kontrast do tomografii nadal powinna zostać przekazana personelowi. Nie oznacza automatycznie, że taka sama reakcja wystąpi po preparacie stosowanym w MRI, ale jest istotnym elementem wywiadu.
Pacjent powinien również zgłosić:
Środek kontrastujący jest podawany tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści diagnostyczne uzasadniają jego zastosowanie.
Przygotowanie może różnić się zależnie od badanego narządu i zasad obowiązujących w placówce.
Najczęściej pacjent proszony jest, aby przez kilka godzin przed badaniem nie spożywał pokarmów. W przypadku określonych badań wątroby i MRCP niektóre pracownie zalecają pozostawanie na czczo przez co najmniej cztery godziny.
Ograniczenie jedzenia może:
Nie należy stosować jednego uniwersalnego schematu bez sprawdzenia zaleceń. Pracownia może wymagać dłuższego lub krótszego pozostawania na czczo.
Przyjmowanie leków należy uzgodnić z personelem, szczególnie w przypadku cukrzycy, konieczności regularnego jedzenia albo stosowania preparatów, których nie powinno się przyjmować na pusty żołądek.
Na rezonans warto przynieść:
Wcześniejsze obrazy są często ważniejsze niż sam opis. Radiolog może dzięki nim porównać wielkość zmiany i ocenić, czy uległa ona zmianie.
Warto dostarczyć pełną dokumentację nawet wtedy, gdy poprzednie badanie zostało wykonane w innej placówce.
Zależy to od protokołu oraz zasad konkretnej pracowni.
Część placówek pozwala pić niewielkie ilości niegazowanej wody, nawet jeżeli pacjent ma pozostać na czczo. Inne mogą zalecić ograniczenie płynów przed określonym rodzajem badania.
Instrukcję należy sprawdzić podczas rejestracji. Jest to szczególnie ważne u osób przyjmujących regularnie leki, chorujących na cukrzycę albo mających problemy z odwodnieniem.
Nie należy samodzielnie rezygnować z koniecznych leków tylko dlatego, że badanie ma być wykonane na czczo. W razie wątpliwości trzeba skontaktować się z pracownią.
Podczas niektórych badań jamy brzusznej personel może zastosować lek zmniejszający ruchy przewodu pokarmowego. Ograniczenie perystaltyki może poprawić jakość obrazów.
Preparat nie jest podawany każdemu pacjentowi. Przed jego zastosowaniem personel sprawdza przeciwwskazania i pyta o określone choroby.
Pacjent powinien poinformować między innymi o:
O zastosowaniu leku decyduje personel medyczny zgodnie z protokołem pracowni.
Po zgłoszeniu się do pracowni pacjent wypełnia ankietę bezpieczeństwa. Pytania dotyczą implantów, przebytych operacji, metalowych elementów, chorób nerek, ciąży i wcześniejszych badań MRI.
Następnie należy usunąć wszystkie metalowe oraz elektroniczne przedmioty, w tym:
Pacjent kładzie się na plecach na stole aparatu. Na brzuchu układana jest cewka odbiorcza. Jeżeli badanie wymaga kontrastu, wcześniej zakładany jest wenflon.
Stół przesuwa się do tunelu. Aparat wykonuje kolejne sekwencje, podczas których słychać głośne, rytmiczne dźwięki. Pacjent otrzymuje słuchawki lub zatyczki do uszu.
Technik przekazuje polecenia dotyczące oddychania. Podczas części obrazów trzeba nabrać powietrza i wstrzymać oddech.
Przez cały czas pacjent może komunikować się z personelem i otrzymuje urządzenie umożliwiające wezwanie pomocy.
Czas zależy od zakresu, zastosowanego protokołu, podania kontrastu i współpracy pacjenta.
Badanie może trwać od około 30 minut do ponad godziny. Sam rezonans jest zazwyczaj dłuższy niż tomografia komputerowa. Ogólnie badania MRI mogą zajmować od kilkunastu minut do około godziny, a bardziej rozbudowane procedury również dłużej.
Czas może się wydłużyć, jeżeli:
Na wizytę należy przyjść wcześniej, ponieważ przed rozpoczęciem konieczne są rejestracja, ankieta, przebranie i przygotowanie do badania.
Samo działanie pola magnetycznego nie powoduje bólu.
Dyskomfort może wynikać z:
Jeżeli pacjent nie może leżeć płasko albo cierpi z powodu silnego bólu pleców, powinien poinformować o tym personel. Możliwe jest zastosowanie podpórek i poduszek poprawiających komfort.
Nie należy poruszać się podczas wykonywania sekwencji, ponieważ może to pogorszyć jakość obrazów.
Rezonans jamy brzusznej wymaga najczęściej umieszczenia większej części ciała w tunelu aparatu. Dla osoby cierpiącej na klaustrofobię może to być trudne.
Problem należy zgłosić już podczas zapisywania się. Pracownia może poinformować o:
Lek uspokajający powinien zostać zalecony przez lekarza. Po jego przyjęciu nie wolno prowadzić pojazdu ani samodzielnie wracać samochodem.
Warto zorganizować osobę, która odbierze pacjenta po badaniu.
Silne pole magnetyczne może oddziaływać na określone urządzenia i metalowe elementy. Przed badaniem trzeba zgłosić wszystkie implanty, nawet jeżeli zostały wszczepione wiele lat wcześniej.
Szczególnej kontroli wymagają między innymi:
Obecność implantu nie zawsze wyklucza MRI. Wiele urządzeń jest warunkowo dopuszczonych do rezonansu, ale badanie można wykonać tylko po spełnieniu wymagań producenta.
Pacjent powinien zabrać kartę implantu lub dokumentację zawierającą jego dokładny model. Personel pracowni oceni, czy badanie można przeprowadzić bezpiecznie.
MRI nie wykorzystuje promieniowania rentgenowskiego, ale każda decyzja o badaniu w ciąży powinna być podejmowana indywidualnie.
Pacjentka musi zgłosić:
Rezonans może być wykonywany w ciąży, jeżeli istnieje uzasadniona potrzeba diagnostyczna i wynik może wpłynąć na dalsze leczenie. Podanie kontrastu gadolinowego jest oceniane szczególnie ostrożnie.
Ostateczną decyzję podejmują lekarz kierujący i radiolog po analizie potencjalnych korzyści oraz ryzyka.
Po zakończeniu badania obrazy analizuje lekarz radiolog. Czas oczekiwania zależy od pracowni, pilności i zakresu rezonansu.
Pacjent może otrzymać:
Wynik badania składa się z opisu oraz obrazów. Na konsultację warto zabrać oba elementy, ponieważ lekarz prowadzący może chcieć samodzielnie obejrzeć wskazane zmiany.
W opisie radiolog przedstawia wykryte nieprawidłowości i często zamieszcza wnioski. Nie jest to jednak pełna diagnoza kliniczna ani gotowy plan leczenia.
W opisie mogą pojawić się określenia takie jak:
Nie należy interpretować pojedynczego sformułowania bez znajomości całego opisu. Przykładowo „zmiana ogniskowa” nie oznacza automatycznie nowotworu.
Radiolog może zalecić kontrolne MRI, dodatkową tomografię, USG, konsultację specjalistyczną albo biopsję. Zalecenie kontroli również nie musi oznaczać poważnej choroby. Czasami służy jedynie potwierdzeniu stabilności zmiany.
Badanie można wykonać prywatnie albo w placówce posiadającej umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia.
Rezonans finansowany przez NFZ wymaga skierowania wystawionego przez uprawnionego lekarza udzielającego świadczeń w określonym zakresie, między innymi w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej.
Czas oczekiwania zależy od dostępności pracowni i rodzaju badania. Warto sprawdzić terminy w kilku placówkach.
Prywatny rezonans jamy brzusznej w Warszawie może być dostępny szybciej. Cena zależy między innymi od:
Podczas rejestracji należy zapytać, czy cena obejmuje kontrast i opis lekarza. W niektórych placówkach podanie preparatu może być rozliczane osobno.
Najniższa cena nie zawsze oznacza najlepiej dopasowane badanie. Przed umówieniem wizyty warto sprawdzić:
Warto dokładnie podać cel badania. Sformułowanie „ból brzucha” może być zbyt ogólne, jeżeli wcześniejsze badania wskazują na problem z konkretnym narządem.
Najlepiej, aby skierowanie zawierało informacje o objawach, wynikach USG lub tomografii, przebytych operacjach i podejrzewanej chorobie.
Badanie może obejmować wątrobę, drogi żółciowe, trzustkę, śledzionę, nerki, nadnercza, naczynia i węzły chłonne. Dokładność oceny poszczególnych struktur zależy jednak od zastosowanego protokołu.
Standardowe badanie nie musi obejmować pełnej oceny narządów miednicy.
MRI może wykrywać zmiany podejrzane i pomagać w określaniu ich charakteru oraz rozległości. Nie każdą zmianę można jednak jednoznacznie rozpoznać wyłącznie na podstawie obrazu.
Ostateczne potwierdzenie może wymagać biopsji i badania histopatologicznego.
MRI, a szczególnie MRCP, może uwidocznić kamienie znajdujące się w drogach żółciowych. Przy podejrzeniu kamicy pęcherzyka żółciowego pierwszym badaniem jest często USG.
MRI nie jest podstawowym badaniem przy podejrzeniu kamicy nerkowej. W zależności od sytuacji częściej wykonuje się USG lub tomografię komputerową.
Najczęściej tak, ale dokładny czas pozostawania bez jedzenia ustala placówka. W przypadku MRI wątroby i MRCP często zaleca się przynajmniej kilka godzin bez pokarmu.
Należy stosować się do instrukcji pracowni. Jeżeli wymagane jest pozostawanie na czczo, kawa może być niedozwolona, szczególnie gdy zawiera mleko lub cukier.
Najbezpieczniej potwierdzić zasady podczas rejestracji.
Zazwyczaj można przyjmować stałe leki, ale nie należy robić założeń bez sprawdzenia instrukcji. Szczególne zasady mogą dotyczyć osób z cukrzycą i pacjentów wymagających sedacji.
Nie. Niektóre badania wykonuje się bez kontrastu. Jego zastosowanie zależy od ocenianego narządu i podejrzewanej choroby.
Podstawowe sekwencje MRCP mogą być wykonywane bez dożylnego kontrastu. Przy pełnej ocenie wątroby, trzustki lub wykrytej zmiany lekarz może jednak zalecić dodatkowe sekwencje po podaniu preparatu.
Fragmenty jelit są widoczne, ale pełna ocena wymaga często specjalnego badania, takiego jak enterografia MR. Standardowe MRI nie zastępuje kolonoskopii ani gastroskopii.
Samo pole magnetyczne nie obciąża nerek. Szczególnej oceny wymaga natomiast podanie kontrastu u osób z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.
Dlatego pracownia może wymagać wyniku kreatyniny lub eGFR.
Po standardowym badaniu z kontrastem pacjent może zazwyczaj prowadzić, o ile czuje się dobrze i nie otrzymał leku uspokajającego.
Po sedacji lub przyjęciu leku przeciwlękowego nie wolno prowadzić pojazdu.
Obrazy powstają podczas badania, ale muszą zostać przeanalizowane przez radiologa. Termin przygotowania opisu zależy od pracowni.
Nie. Rezonans jest jedną z metod diagnostycznych. W zależności od problemu bardziej odpowiednie mogą być USG, tomografia, endoskopia, badania laboratoryjne albo biopsja.
Rezonans magnetyczny jamy brzusznej pozwala szczegółowo ocenić wiele narządów wewnętrznych. Badanie może obejmować wątrobę, drogi żółciowe, trzustkę, śledzionę, nerki, nadnercza, węzły chłonne, naczynia oraz wybrane fragmenty przewodu pokarmowego.
MRI może pomóc w wykrywaniu i charakteryzowaniu torbieli, guzów, zmian zapalnych, nieprawidłowości dróg żółciowych, zaburzeń ukrwienia oraz powikłań chorób przewlekłych.
Nie jest jednak badaniem przeznaczonym do każdego rodzaju bólu brzucha. W wielu sytuacjach diagnostykę rozpoczyna się od USG, tomografii albo badań laboratoryjnych. Decyzja o wykonaniu rezonansu powinna wynikać z konkretnego pytania diagnostycznego.
Osoby zainteresowane badaniem rezonans jamy brzusznej Warszawa powinny sprawdzić, jaki protokół oferuje wybrana placówka. Rezonans ogólny, badanie wątroby, MRCP, enterografia oraz MRI jamy brzusznej i miednicy mogą stanowić osobne procedury.
Przed wizytą należy zapoznać się z zasadami pozostawania na czczo, przygotować wcześniejszą dokumentację i sprawdzić, czy konieczny jest aktualny wynik kreatyniny. Pacjenci z implantami powinni dostarczyć ich dokładną dokumentację.
Wynik rezonansu należy omówić z lekarzem. Dopiero zestawienie obrazów z objawami, badaniami krwi i wcześniejszą diagnostyką pozwala ustalić znaczenie wykrytej zmiany oraz zaplanować dalsze postępowanie.
Informacja: Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje konsultacji lekarskiej. O wykonaniu badania, jego zakresie, przygotowaniu oraz zastosowaniu środka kontrastującego powinien zdecydować lekarz lub personel pracowni diagnostycznej.
